Traptapijt en traploper reinigen

Gespannen traptapijt of traploper: twee verschillende werven

Echt traptapijt bedekt de volle breedte. Het volgt de trede en het stootbord, het is gespannen en over het hele trapdeel vastgezet. Er valt niets uit te nemen: we werken erop zoals het ligt, en het water dat erin gaat moet er langs boven weer uit, want er is nergens plaats om te draineren.

Een traploper is iets anders: een baan die midden op een houten of stenen trap ligt en met roeden in de hoek van de treden wordt gehouden. Daar kan wel gedemonteerd worden. We nemen de traproeden uit, slaan de baan om, en vinden bij elke trede bijna altijd een streep vastgekoekt stof: dat is wat de zuigborstel er al jaren niet weg kreeg. We reinigen eerst het blote hout, dan de baan, en leggen daarna alles terug.

Beide vragen dezelfde voorbehandeling, maar niet dezelfde mechanica. Op gespannen traptapijt gaat het mondstuk trede per trede naar beneden, naar u toe getrokken. Bij een uitgenomen traploper behandelen we de baan vlak, wat alles verandert voor het spoelen én voor het drogen — en de zelfkant langs beide zijden bereikbaar maakt.

De trapneus slijt als eerste

Kijk naar om het even welke oude trap: de lichtste, platste baan volgt exact de rib van elke trede. De trapneus vangt het lichaamsgewicht op enkele millimeter breedte op, en de voet draait er zowel bij het op- als bij het afgaan. De vezel wordt afgeschoven tussen de zool en de hoek van de ondergrond.

Dat grijs is dus niet alleen vuil. Het is deels vuil — heel reëel, en dat gaat eruit — en deels platgelopen, opengesprongen, geschuurde vezel die het licht niet meer op dezelfde manier terugkaatst. Reinigen haalt het eerste weg en richt het tweede een beetje op. We zeggen het liever vooraf: een trapneus blijft lichter dan zijn stootbord.

Is de slijtage tot op de drager doorgegaan, dan is reinigen niet langer het antwoord. Bij een traploper bestaat er een nette uitweg: de baan enkele centimeters naar boven of naar onder verschuiven, zodat de trapneuzen op onbeschadigde vezel vallen. Bij gespannen en gelijmd traptapijt moet het trapdeel vervangen worden.

Drogen zonder de trap af te sluiten

Dat is de beperking die al de rest bepaalt. In een appartementsgebouw, een hotel of een bewoond huis leg je het traphuis niet stil: men moet op en af kunnen tijdens de behandeling en meteen erna.

We werken dus per trapdeel, en per halve breedte waar de breedte dat toelaat, met signalisatie boven- en onderaan en een tijdelijke antislip op de vrijgelaten treden. Een vochtige trede op hout is glad: dat is het enige echte risico van deze werf, en het wordt opgelost met organisatie, niet met de voorzichtigheid van de bewoners.

Er wordt met weinig water gereinigd en met extra droogzuigbeurten: we halen het mondstuk twee of drie keer over zonder te sproeien, tot de vezel niets meer afgeeft. Daarna een scherende luchtstroom van boven naar onder, met de natuurlijke trek van het traphuis mee.

De plekken waar een machine niet bij kan

Bij elke trede zit een inspringende hoek tussen het horizontale vlak en het stootbord. Het mondstuk raakt er niet in: het gaat eroverheen. Net daar hoopt het vuil zich op, bij elke stap door de zolen naar achteren geduwd, en het is de eerste plek waar een geoefend oog kijkt.

Die hoek doen we met de hand, met borstel en vlekkenmiddel, vóór de machine passeert. Hetzelfde geldt voor de trapwangen — het verticale deel aan de zijkanten, dat bijna altijd vergeten wordt — en voor de verzette treden van een gebogen trap, waar de baan schuin is gesneden en de zelfkant begint te rafelen zodra je te hard borstelt.

Stuur ons een foto van het volledige trapdeel en een close-up van één trapneus, met het aantal treden en de legwijze erbij: prijsvoorstel binnen 48 werkuren.