Tapijtrestauratie in Elsene

Wie hier woont

51 % van de inwoners heeft in 2025 een buitenlandse nationaliteit — het hoogste aandeel van het Brussels Gewest. De Fransen vormen de grootste groep (11.762 personen in 2022), vóór de Italianen (4.736) en de Spanjaarden (2.812). Ongeveer 5.675 Elsenaars werken voor een internationale instelling, oftewel één werkende op zeven.

Het zijn die gezinnen die een tapijt dertig jaar houden en het brengen wanneer de inslag begint te spreken.

De tapijtmarkt

Matonge, tussen de Naamsepoort, de Waversesteenweg en de Elsense Galerij, is de wijk van de Afrikaanse diaspora in Brussel. Elsene heeft daarnaast maar 5 % van zijn grondgebied als toegankelijke groene ruimte, bij een dichtheid van 13.578 inw./km² (2022): het is een gemeente van smalle, volle straten, niet van tuinen waar je een tapijt kunt uitleggen.

Een stuk met waarde verdient het om vóór verkoop hersteld te worden — maar niet zomaar: een onhandige restauratie kost meer dan ze opbrengt.

Het gebouwenbestand

Meer dan de helft van het Elsense woningbestand dateert van vóór 1919. De wijk Tenbos–Kastelein is grotendeels tussen 1875 en 1905 gebouwd, volgens een zeer constant typeplan: burgerlijke eengezinswoning in gesloten bebouwing, verhoogde kelderverdieping, twee of drie ontvangstruimtes in enfilade op de bel-etage (salon, eetkamer, veranda) en de trap in de gang. Het is de geometrie die het lange, smalle tapijt groot heeft gemaakt — en de schrik van elke ophaling, want de traphal draait kort.

Het gebouw bepaalt de slijtage: een tapijt in de gang van een Brusselse rijwoning slijt anders dan dat in een villasalon. De zelfkanten begeven het eerst waar men passeert.