Uw antiek tapijt of verzameling verkopen

Drie ouderdommen, drie waardestelsels

Van vóór 1890 is de waarde zeker en aanzienlijk: die stukken werden geknoopt voor de verf geïndustrialiseerd werd, en ze zijn zeldzaam in goede staat. Tussen 1890 en 1950 is de waarde wisselend en wordt ze geval per geval bepaald door fijnheid, herkomst en staat. Na 1950 is ze vooral decoratief, wat niet betekent dat ze onbestaande is.

De grens van honderd jaar duwt het stuk in de categorie antiek. Dat is evenzeer een marktgrens als een woordkwestie: ze verandert het publiek waarvoor het tapijt bestemd is, en ze verandert de manier waarop het doorverkocht wordt.

De kleurstoffen dateren het tapijt

Tot in de jaren 1870-1880 verfde men met planten en insecten: meekrap voor de rode tinten, indigobladeren voor blauw, saffraan uit Khorasan voor geel, galnoten en ijzeroxide voor zwart, cochenille voor karmijn. De anilinekleurstoffen, ingevoerd uit Europa, duiken omstreeks 1882 in Turkije op en verspreiden zich daarna. Hun aanwezigheid dateert het tapijt van na die breuk, en ze verklaart de meeste doorgebloede kleuren die men vandaag ziet.

Zwart op basis van ijzeroxide laat een tweede, goed leesbaar spoor na: het bijtmiddel tast de wol na verloop van tijd aan, waardoor de zwarte pool verdiept ligt en korter is dan de rest van het patroon. U voelt dat reliëf onder de handpalm nog voor u het ziet. Het is een teken van ouderdom, geen gebruiksschade.

Abrash is geen gebrek

Een lichtere of donkerdere horizontale band loopt door het middenveld: dat is abrash. Het knopen van een groot tapijt duurt maanden, en wanneer het eerste verfbad uitgeput raakt, geeft het volgende nooit precies dezelfde nuance. Die bandsgewijze variatie is de handtekening van plantaardige kleurstoffen en van handwerk.

Veel verkopers houden het voor verkleuring en drukken hun eigen prijs door zich ervoor te verontschuldigen. Het is net omgekeerd: abrash is een argument voor echtheid, het sluit een uniforme industriële verving uit, en het telt in onze schatting in het voordeel van het tapijt.

De staat: wat vergeven wordt en wat weegt

Op een oud stuk is lichte slijtage normaal en zelfs te verwachten: een tapijt van honderd jaar dat nooit gebruikt zou zijn, is verdachter dan een versleten tapijt. Herstelde franjes, een opnieuw gesurjetteerde zelfkant en enkele oude stoppingen horen bij het leven van het voorwerp en storen niet.

Zwaar wegen daarentegen: een tot op de inslag afgesleten pool, meerdere gaten, algemeen doorgebloede kleuren, of een gelijmde voering die belet de achterkant te lezen. De derdenregel geeft het ijkpunt: boven een derde van de marktwaarde is een restauratie economisch niet meer te verdedigen, eronder verdedigt ze zichzelf.

Een raad die tegen ons onmiddellijke belang ingaat: laat een oud stuk niet haastig herstellen voor u het verkoopt. Een herstelling met de verkeerde wol of met chemische verf valt meteen op, is niet ongedaan te maken en kost meer dan ze opbrengt. Een tapijt dat identiek hersteld is, verkoopt wel: daarom nemen wij dat werk na de aankoop zelf op ons.

Schriftelijke schatting, ophaling, betaling

Drie foto's en de afmetingen in centimeter volstaan om het dossier te openen, met een cijfermatig antwoord binnen 48 werkuren. Voor een verzameling of een familiestuk komen wij liever langs: ouderdom beoordeelt men evenzeer aan het aanvoelen van het grondweefsel als met het oog, en een keldergeur laat zich niet fotograferen.

Wij laten een schriftelijke schatting achter met de opgegeven herkomst, de opgemeten afmetingen, het materiaal van pool en grondweefsel, de vastgestelde staat en de weerhouden vork. Verkoopt u, dan is de ophaling gratis en gebeurt de betaling dezelfde dag: contant tot 3 000 €, daarboven een instantoverschrijving of een bankcheck (artikel 67 van de wet van 18 september 2017 tot voorkoming van het witwassen van geld). Het bewijs vermeldt elk stuk apart.